Uit de pastorie

Een verschrikkelijke ervaring

“Wat was je openhartig”. Soms deel ik misschien teveel van mezelf, als dat zo is dan waarschuwt  u/jij me toch wel een keer mag ik hopen? (houd nu je mond maar weer, zoiets. Die wens wordt dan direct vervuld trouwens, als u dit leest heb ik niet veel praatjes door de keelamandelen).

Van Oud naar Nieuw

Ding-dong. Daar staat 2019 al op de stoep. Het belt aan. Mag het binnenkomen? Liever nog niet zeg je misschien, ik heb 2018 net binnengelaten! En daar was ik eigenlijk nog niet klaar mee.

Vergeetachtigheid

God is vergeetachtig. Ik ook. Een aantal weken geleden trouwde het Bruidspaar Bok. We zaten er klaar voor, koster Bart had hun namen en het thema op de borden gezet, een feestelijk gezicht.

Mopper de mopper

‘Mama, ik hou van jou, je bent de liefste en de mooiste van de wereld.’ Er komt een dag dat ze dat niet meer zeggen (zo ongeveer het tegenovergestelde zal het dan zijn). En dan komt er láter weer een dag dat ze die woorden tot iemand anders richten en mama bestaat zo ongeveer niet meer. Dat is alleen maar goed. Voor nu geniet ik er van als zulke woorden klinken.

Boerderijkerk

Soms ontstaan er ideeën. En die worden op een dag tot werkelijkheid. In het Welkomweekend (waarom die naam? Er zijn mensen om ons heen, die ongemerkt een stil verlangen hebben, naar God.

Porta Coeli, Deur des Hemels

Het kerkgebouw is niet het belangrijkste, daar schreef ik de vorige keer over. Maar als je het dan hebt (en wij hebben er één!), zorg er dan goed voor, want het kan een ‘deur van de hemel’ voor mensen zijn.

Dit is geen kerk!

Geregeld hoor ik mensen zeggen dat onze kerk ‘geen kerk’ is. Ook gemeenteleden. Daarmee doelen we op het gebouw. Het voldoet niet aan het standaard plaatje van een ‘kerk’ (hoge ramen, puntige kerktoren).

Dag zuster!

Eens stond ik voor de kassa met een mandje spullen, met een wit uniform aan. Ik kwam van mijn werk in het verzorgingstehuis waar ik een bijbaantje had om de studie te betalen, en was op weg naar huis langs de winkel gereden. Een donkere stem achter me zei ineens “Dag zuster”. Het was iemand uit de kerk waar ik en Peter (toen nog verkering met elkaar) in Veenendaal betrokken waren, ‘Sola Fide’. Ik hoefde niet eens om te kijken om te weten wie het was.

Kruisberg Litouwen

Tot voor kort had ik nog nooit over de Kruisberg in Litouwen gehoord. Het is een plaats waar steeds meer mensen een kruis zijn gaan brengen. Van heinde en verre komen mensen om daar nu een kruis te planten. Er zijn grote en kleine kruizen. Het zijn er zoveel geworden dat het een ongeordende boel lijkt, op het eerste oog. Een afvalberg, volgens sommigen.

Ik zorg voor jou

Zorg goed voor jezelf, hoor ik mezelf tegen een vriendin zeggen, die een burn-out heeft gehad. Zorg goed voor jezelf, tegen een andere vriendin, die na een zwaar huwelijk in een echtscheiding kwam. Zorg goed voor jezelf, zeggen we in deze dagen, waarin velen grieperig en verkouden waren. Na de afwezigheid van de zon, schreeuwt ons lijf om zon en vitamines. Zorg goed voor jezelf! In werkelijkheid schiet dat ‘goede zorgen’ er weleens bij in…

Blueband op je hoofd

Er gaat nog weleens wat kapot in deze pastorie. Nee, niet aan het huis zelf (voor de goede orde, anders komen de kerkrentmeesters straks met een smoesje een kijkje nemen). Het is met name iets wat in de vensterbank staat en een stuiterbal krijgt te verduren. Of speelgoed dat niet bestand was tegen molestatie.

Luchtig over de drempel

Oudjaarsavond, misschien samen rondom de televisie? Omdat we niet goed weten wat anders te doen en je wilt daarbij niet missen wat er in ‘de wereld’ gebeurt. Het is niet makkelijk om tot diepgang te komen op de laatste avond van het jaar, een jaar waarin toch van alles is gebeurd en gepasseerd ook in ons persoonlijk leven. Ondanks alles wat er langs kwam, vluchten we misschien toch dat scherm in of het scherm van een mobiel. Misschien een oudejaarsconference aan.